Iemand zonder vaste koers is geneigd tot dwarrelen. Vroeger leerde ik dan het liberalisme een principiële denkrichting was. Met een wethouder op financiën uit die politieke beweging zouden we dus ook een koersvaste (financiële) richting moeten kunnen uitzetten. Dat is in een dualistische benadering ook nodig. De raad geeft immers opdrachten (kaders) en de uitvoering is geheel aan het college. Pas achteraf controleer je of het allemaal volgens de opdracht is uitgevoerd.

Via de kaderstelling geeft de raad opdrachten. Daarbij plaatst het college geld en uitvoeringsplannen en dat staat dan keurig in de begroting: Wat heeft het college nodig om de opdrachten uit te voeren. In feite een contract tussen raad en college.
En nu gaat onze liberale wethouder, die vier jaar geleden tijdens de verkiezingen nog riep dat er wel tientallen ambtenaren uit konden, tussentijds roepen dat het toch niet kan voor wat hij heeft gezegd, maar dat het er meer ambtenaren bij moeten.  In die 4 jaar meer dan 40 naar ik meen.  Is het liberalisme is omgeslagen tot de vrijheid om alles te mogen roepen en in je daden heel anders te doen?

Ik houd niet van dergelijke politiek. "Zeggen wat je doet en doen wat je zegt", dat lijkt mij op termijn het enige wat stand houdt.  Gelukkig hebben we als CDA-fractie dat bij de begrotingsbehandeling ook weer getoond. Extra belasting voor onderwijs vragen?  Dan is dat geld ook voor onderwijs. In weerwil tot ons college hebben we dat nu al een paar jaar vol gehouden. Helaas gingen de meeste politieke partijen op dat punt nu door de knieën , op basis van onbekende beloften van een liberale wethouder van financiën.  Alleen de PRO-98 fractie en Burger Initiatief  hadden onze denkrichting ook tot de hunne gemaakt.  Hulde.

Al langere tijd terug heb ik aangegeven dat regelmatige verversing van volksvertegenwoordigers nodig is. Dat voorkomt vastroesten en ‘oude jongens krentenbrood'.  Ik neem daarom volgend jaar afscheid van de raad. Maar als ik nu naar het gedrag van veel van raadsfracties kijk die heel gemakkelijk ‘beloften zonder fundament'  accepteren, dan zouden niet weldadige beloften maar principes de kern van de verkiezingen moeten worden.  Dan kunnen partijen die zich superprincipieel noemen, wel eens door de mand vallen. En dan komt de Barneveldse politiek misschien los van principieel vastgeroeste raadsleden.